Ik en klimaatverandering

10 mrt 2020

 

Voor een workshopreeks op het gebied van klimaatverandering werd ik gevraagd om een klimaatbiografie te schrijven… Dat vond ik nogal een opdracht omdat ik nog nooit vanuit dit perspectief over mijn leven nagedacht had. Ik was niet van plan om er een blog van te maken maar toen ik mijn tekst zo voor me had, dacht ik waarom ook niet een stukje ervan met jou delen:

Holistische duurzaamheid is mijn intrinsieke drijfveer en in de kern is het voor mij een synoniem voor waardering, respect en verantwoordelijkheid – eigenlijk ten opzichte van alles – mens, dier, planten, spullen, de natuur(!)…

De oorsprong van mijn motivatie en interesse in duurzaamheid ligt waarschijnlijk in mijn opvoeding – ik was als kind veel buiten aan het spelen, leerde de natuur te respecteren, heb samen met mijn ouders al vroeg veel van mijn thuisland Zwitserland mogen ontdekken… Mijn opa was tuinier en verbouwde de lekkerste groenten – een ongeschilde wortel vers uit de tuin, heerlijk! Mijn oma hield van haar plantjes, kroop voor haar frambozen zelfs door het badkamerraam naar buiten (te ingewikkeld om hier in detail uit te leggen, maar geloof me, ik was als kind onder de indruk!) en ze kon urenlang door het bos wandelen.  

Misschien denk je, wat heeft het klimaat hiermee te maken? Het klimaat is zo gezien ook niet de reden dat ik tot actie overga of hetgeen me het meest bezig houdt. Maar ik zie wel met een dubbel gevoel tegen de klimaatcrisis op en dat weerspiegelt mijn beweegredenen wel:

Het doet me pijn om te zien wat er aan het veranderen is, alleen al in de korte tijd dat ik er ben – voor hoeveel leed en dood de mens verantwoordelijk is. Maar alles is vergankelijk en tegelijk onderdeel van een grote kringloop – een perfect systeem dat weet hoe het met “ziektes” moet omgaan. De grap met de twee planeten zul je vast al kennen…

Wat me nog het meest pijn doet is de gedachte dat we als mensheid verantwoordelijk zouden blijken voor een nog veel grotere globale ramp dan er al gaande is…; de angst, dat het ons ook in het uiterste geval niet zou lukken om – met respect en waardering voor elkaar, in nederigheid en in verbondenheid met de natuur – het sociale wezen dat we eigenlijk zijn gezamenlijk tot bloei te laten komen.

Dit leidt me weer tot mijn optimistische gedachtes over de huidige klimaatcrisis: Ik zie het als een kans om – ook al zal dit zeker niet zonder pijn en leed gebeuren – weer dichter bij elkaar te komen, te herontdekken wat écht van belang is in het leven en te zien van welk pure schoonheid wij onderdeel mogen zijn…

Met deze woorden kom ik nu tot thema’s waarover ik wél binnenkort wil schrijven – in een paar steekwoorden: ego, reizen en milieu, verbondenheid, motivatie… Houd dus mijn blog in de gaten 😊.

geschreven door Malin

\ meer blogs

Generatie Y

Generatie Y

Ik weet niet zeker waar ik met deze blog precies naartoe wil – ja, logisch dat ik jou, lieve...

Deze site gebruikt cookies voor het bijhouden van statistieken. Door te 'Accepteren' ga je akkoord met het gebruik van deze cookies. Privacyverklaring

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close